Ouderschapskennis 2018-2

Ouderschapskennis 2018-2

2018

Omschrijving

Boeken, bijeenkomsten & zo - Signalement

Boeken, bijeenkomsten & zo - Signalement

Wat valt er te lezen, leren, zien en luisteren? Ouderschapsdeskundige Janneke van Bockel signaleert publicaties, uitzendingen en bijeenkomsten die de moeite waard zijn. Suggesties voor deze rubriek zijn welkom via redactie@ouderschapskennis.nl
Meer info
3,90
Column - Samen werken aan samenwerken

Column - Samen werken aan samenwerken

Daar staat hij dan, een kleine, dunne jongen van nog geen twintig jaar oud. Ik ben gewaarschuwd voor hem, voor zijn woede en agressie, maar zo verlegen als hij erbij staat, kan ik mij daar niets bij voorstellen. ‘Mag ik nog even naar mijn kind toe, of moet ik meteen met u meegaan?’ vraagt hij aarzelend. In niets lijkt hij op een vader die zijn kind heeft mishandeld. Een kind van een paar maanden oud nog maar. Hersendood geslagen door deze fragiele jongen. Liefdevol buigt hij zich over zijn kind heen en ik hoor hem zeggen: ‘Ik houd van jou.’ Het is zo intiem dat ik me een voyeur voel. Toch sta ook ik op scherp. Zal hij meewerken als ik zeg dat we in gesprek gaan of vliegt hij dan opnieuw uit de bocht? Ik ben opgelucht als we samen naar mijn spreekkamer lopen, weg uit deze precaire situatie.
Meer info
3,90
Ervaringen van ouders - Buitenkind

Ervaringen van ouders - Buitenkind

In de rubriek Opgetekend – de naam zegt het al – tekenen we in Ouderschapskennis de ervaringen op van ouders. Ditmaal vertelt ouderschapsdeskundige Janneke van Bockel over een moeder die zich geen raad weet met haar zoontje. ‘Hij lijkt in niks op mij, mijn man of iets wat ik herken. Ik snap het niet. Wat moet ik toch met hem?’

‘Hij verveelt zich te pletter, dat vind ik zó moeilijk. Hij heeft geen vriendjes, hij kan de straat niet op, zijn kleine zusje haalt hem het bloed onder de nagels vandaan als ze zijn legobouwwerken “per ongeluk” omstoot en ik heb ook geen tijd en zin om dagelijks urenlang in de kou ergens in een of andere buurtspeeltuin op de rand van de zandbak te hangen. Ja sorry, dan ben ik maar niet de ideale moeder. Maar ik maak me wel zorgen om dat manneke van me. Nog geen zes jaar en nu al overal buitengesloten.
Kleuters zijn hard hoor. Maar ja, ik zie zelf ook wel dat hij de gemakkelijkste niet is. Hij herkent alle automerken inclusief de verschillende uitvoeringen, terwijl we zelf niet eens een auto hebben, hahaha. Is dat slim, of eerder getikt? Ik weet het niet…’ In één zin verschiet ze van uitbundig lachen naar tobberig onderuitzakken. ‘Mijn zoon lijkt in niks op mij, mijn man of iets wat ik herken. Ik snap het niet. Wat moet ik toch met hem? En hij is zó ongedurig,om gek van te worden. Maar goed, daar kwam ik niet voor. Wil je met me meedenken over of ik hem zal laten testen of niet?’
Meer info
3,90
Ervaringen van ouders - Niet alleen

Ervaringen van ouders - Niet alleen

In de rubriek Opgetekend – de naam zegt het al – tekenen we in Ouderschapskennis ervaringen op van ouders. Ditmaal het verhaal van de moeder van een zorgintensief kind. ‘Ik zou zó graag eens een hulpverlener treffen die zegt: “Meid, ik weet het ook
niet allemaal.”’ ‘Het wordt onwijs spannend of zijn indicatie verlengd wordt. Als hij terug moet naar regulier onderwijs, dan houd ik mijn hart vast. Hier krijgt hij logopedie, komt er regelmatig een kno-arts langs, worden er gehoortesten afgenomen, krijgt hij fysiotherapie en zelfs de CJG-arts komt langs op school. Top toch?’ zegt ze lachend. ‘Ik zou niet weten hoe ik dat allemaal zelf voor elkaar moet krijgen. En hij is hier zó blij. Dat geeft mij rust. Een nieuwe school betekent verandering en dat maakt me onrustig. Mensen weten niet wat een zorgintensief kind allemaal vraagt van een ouder. En naast de zorgen om dat ventje heb ik ook nog een baan, een man en een ander kind dat mijn aandacht vraagt.’
Meer info
3,90
Essay - Genen van gemeenschappelijkheid

Essay - Genen van gemeenschappelijkheid

In een eerder stuk bepleitten Borg en Mayo (2006) dat in het huidige neoliberale klimaat maatschappelijke betrokkenheid, die wordt gepresenteerd als ‘actief democratisch burgerschap’, onder de loep moet worden genomen – en zeker in een politieke
context die wordt gekenmerkt door minimale staatsbemoeienis en een schijnbaar onstuitbare opmars van de privatisering van basisvoorzieningen. Carmel Borg maakt zich sterk voor gemeenschappelijke scholing voor ouders en professionals (een
leergemeenschap) als een van de mogelijke vormen van gemeenschappelijk handelen – met als uitgangspunt dat dit concept wordt ingezet als een mogelijkheid om een oprechte gemeenschappelijke betrokkenheid te herwinnen ten behoeve van zowel
persoonlijke als collectieve verandering. Zo’n leergemeenschap is een omgeving waar, in dit geval, ouders en professionals een gezamenlijk doel hebben. Samen delen en onderzoeken ze de huidige praktijk en proberen zo de kwaliteit van de hulpverlening te verbeteren. Een leergemeenschap waarin alle betrokkenen intensief samenwerken, kan de cultuur van het hulpverleningssysteem beïnvloeden en veranderen.
Meer info
3,90
Essay - It takes a village…

Essay - It takes a village…

De afgelopen maanden bracht ik af en toe bezoekjes aan een Eritrese moeder. Met haar vijf kinderen is zij onlangs bij mij in de buurt komen wonen. Een van de dingen die vluchtelingen met kinderen opvalt na aankomst in Nederland is hoeveel instanties
en mensen zich hier ineens met hun kroost bezighouden.

Ik vergezelde de Eritrese moeder enkele keren naar het consultatiebureau na een oproep voor een vaccinatie of controle van haar jongste kind. Zij is een pientere dame. Als alleenstaande moeder weet zij zich wonderwel staande te houden in dit land, waar
zij acht maanden geleden – via vele omzwervingen met haar kinderen – is aangekomen. Het leven in Eritrea was een hel, zo vertelde ze mij. ‘Hier in Nederland kan ik eindelijk aan mijn leven beginnen.’ Zij is 32 jaar oud.
Meer info
3,90
Inhoudsopgave

Inhoudsopgave

Inhoudsopgave
Meer info
Gratis
Kindbeschrijvingen en diagnostiek

Kindbeschrijvingen en diagnostiek

Curium-LUMC, academisch centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie, vraagt al vijftien jaar lang ouders (of verzorgers) het aangemelde kind in hun eigen woorden te beschrijven. Dit heeft 27.774 kindbeschrijvingen opgeleverd (gemiddeld acht per kind). Deze beschrijvingen bleken zinvol vertaald te kunnen worden in termen van het Vijf Factoren Model van persoonlijkheid. Vervolgens is de bruikbaarheid van deze kindbeschrijvingen in relatie tot (type van) psychopathologie onderzocht. De vrij gekozen kindbeschrijvingen bleken klinisch relevante aspecten van het kind weer te geven. Kan de door ouders als prettig ervaren taak het kind in hun eigen woorden te beschrijven van toegevoegde waarde zijn bij diagnostiek en indicatiestelling?
Meer info
3,90
Recensie - Een kind dat zich veilig voelt

Recensie - Een kind dat zich veilig voelt

Onlangs verscheen de Nederlandse vertaling van het in 2017 gepubliceerde Raising a Secure Child van Kent Hoffman, Glen Cooper en Bert Powell met Christine M. Benton. De Nederlandse titel van het boek luidt: Een kind dat zich veilig voelt. Gehechtheid, emotionele veerkracht en nieuwsgierigheid bevorderen met de Cirkel van veiligheid. Een lezenswaardig boek voor ouders en opvoeders dat je helpt om op een nieuwe manier naar de band met je kind te kijken.

Je moet er wel voor gaan zitten: Een kind dat zich veilig voelt telt maar liefst 330 pagina’s waar je als (aanstaande) ouder de tijd en rust voor moet zien te vinden. Maar dan heb je ook wat. De auteurs nemen je op bevlogen wijze mee in wat zij beschouwen als één van de meest essentiële aspecten van het ouderschap: een veilige hechting tot stand brengen tussen ouder en kind. Waarom dat zo belangrijk is? Daar wijden de auteurs de eerste twee hoofdstukken aan. In heldere bewoordingen en geïllustreerd met voorbeelden uit de praktijk lichten zij het belang van hechting en veiligheid toe voor een gezonde ontwikkeling van een kind. Na het lezen van het eerste hoofdstuk zou je als ouder het gevoel kunnen krijgen: oh help, stel dat het mij niet lukt om een veilige hechting met mijn kind te realiseren, dan ondervindt mijn kind daar wellicht levenslang de negatieve gevolgen van. Maar gelukkig wordt deze sluimerende angst in hoofdstuk twee effectief de kop in gedrukt.
Meer info
3,90
Rollercoaster

Rollercoaster

Adequate samenwerking tussen verschillende verpleegkundige afdelingen, medische specialismen en externe organisaties is van wezenlijk belang in de zorg voor (kersverse) ouders, ter versterking van hun ouderschap. De medisch maatschappelijk werker vervult hierin, als methodisch ouderbegeleider, een belangrijke kernfunctie.

Zodra ouders het ziekenhuis binnenkomen, krijgen ze te maken met een uitgebreid scala aan interne en externe samenwerkingsrelaties. De huisarts heeft hun kind doorgestuurd naar het kinderziekenhuis en dan begint de medische molen te draaien. Of, zoals menig ouder het omschrijft, ze komen terecht in een rollercoaster. Een achtbaan die almaar doorgaat. Bij binnenkomst bezoeken ze eerst de inschrijfbalie. Op de afdeling vindt vervolgens een intake plaats door de arts en de verpleegkundige. Een veelheid van (para)medische en psychosociale disciplines volgt, ieder met eigen, specifieke gespreksonderwerpen. De ouders van het zieke kind krijgen een spoedcursus medische informatie over het ziektebeeld van hun opgenomen kind en krijgen daarbij een uitgebreide sociale kaart cadeau. Een groot aantal hulp- en zorgverleners passeert de revue tijdens de opnameperiode en ook na ontslag uit het ziekenhuis: de eerstelijnszorg, een revalidatietraject, een palliatief traject (Bindels e.a. 2017), een transitietraject bij de overgang van het kinderziekenhuis naar de volwassenenzorg en controle-afspraken in het ziekenhuis.
Meer info
3,90
Van de redactie

Van de redactie

Laatst zag ik in UMC Utrecht een reclameposter hangen waarop de patiënt en zijn ouder wordt voorgesteld als specialist en de hulpverlener als expert. Het zal goed bedoeld zijn, maar ik begrijp de
boodschap eigenlijk niet. Bedoelen ze dat het gaat om een gelijkwaardig contact? Daarover kunnen we discussiëren, maar het is sowieso zelden gelijkVaardig. Zullen we dat niet met de mantel
der liefde bedekken en het daar open en bloot over hebben?
Meer info
3,90
Wat fijn dat júllie er zijn!

Wat fijn dat júllie er zijn!

‘Hallo allemaal, wat fijn dat je er bent!’ Onze studenten zijn, net als de rest van Nederland, in de ban van De Luizenmoeder. Dat deze televisieserie zo aanslaat, heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de basisschool – en de thema’s die er spelen – voor ons allemaal bekend zijn. Humoristisch, luchtig en tegelijkertijd scherp en liefdevol schetsen de makers een beeld van de samenleving in het klein, waarin personages worstelen met verwachtingen over zichzelf en de ander. Dat leidt tot ongemakkelijke en heel herkenbare situaties. We lachen om de directeur, de leerkrachten en om de ouders. Maar in recensies zijn het vooral de ouders die heftig worden bekritiseerd. Dat heeft ons verbaasd. Biedt De Luizenmoeder bruikbaar lesmateriaal om studenten uit te dagen een visie op solidariteit met ouders te ontwikkelen?
Meer info
3,90