Commotie rond het Sinterklaasfeest heeft een veel langere geschiedenis dan de meeste Nederlanders denken. Zo viel al in 1963 de volgens ons allereerste oproep te lezen om Zwarte Piet door een blanke knecht te vervangen. Die kwam niet uit kringen van gekleurde Nederlanders – dat waren er toen nog maar weinig – maar van een doodgewone onderwijzer uit Noord-Brabant. De oproep verscheen in een weinig opvallend tijdschrift, Kleuterwereld, bestemd voor kleuterleidsters. Zwarte Piet was discriminatie, stelde hij. In één moeite door nam hij ook oudere bezwaren mee van pedagogen tegen het Sinterklaasfeest: het geloof aan de Goedheiligman als zodanig deugde niet. Jonge kinderen waren bang en volwassenen vertelden kinderen leugens waardoor zij het vertrouwen in hun opvoeders verloren (Kleuterwereld, 1963). Hadden die pedagogen een punt en hebben ze dat misschien nog steeds?
Hebben ouders nog behoefte aan de traditionele ‘face-to-face’ oudercursus? Samen de opvoeding van hun kinderen bespreken, in plaats van op internet op zoek gaan naar opvoedadvies? Veel cursussen die nu op de markt zijn, raken inmiddels toch wel ‘op leeftijd’. Tegelijkertijd worden de oudercursussen positief geëvalueerd door de ouders die eraan deelnemen. Welke kant moet het op met de oudercursus?
Hebben ouders echt zo’n grote achterstand op hun kinderen als het om kennis van de digitale wereld gaat? Er wordt beweerd dat ouders al hun gezag over hun kinderen kwijtraken en met lege handen staan. De rollen zouden zelfs worden omgedraaid. Justine Pardoen en Bas Levering geloven er niets van en vinden het hoog tijd om de mythe door te prikken.