Sozio 84 - 2008

De Steiger in Dordrecht is een specialistisch centrum en een van de weinige behandelcentra in Nederland voor jongeren en jongvolwassenen met de diagnose autismespectrumstoornis (ASS). Gioi D’Innocenzo zet in dit artikel de pijlers van de behandeling uiteen aan de hand van diverse voorbeelden.

Rowdie is op zijn elfde uit huis geplaatst en een lange toer langs diverse jeugdinstellingen volgde.
Toen hij zestien was, overleed zijn moeder. In het laatste jaar van haar ziekte heeft Rowdies gezinsvoogd er alles aan gedaan om Rowdie bij zijn moeder te laten zijn. De voogd is door deze episode altijd in meer en mindere mate betrokken gebleven bij Rowdie. Hij hoorde dat Rowdie veel drugs gebruikte en was niet echt verrast toen hij een telefoontje kreeg uit een huis van bewaring. Rowdie werd verdacht van poging tot doodslag en wilde graag contact met zijn vroegere voogd. De voogd besloot om als min of meer privé persoon dit contact aan te gaan. Rowdie zit inmiddels zeven jaar in de tbs-instelling. Rowdie heeft met zijn advocaat de voogd gevraagd te getuigen voor de rechtbank bij de eerstkomende verlengingszitting tbs.

In 2000 is begonnen met het bestuderen en uitproberen van het Nieuw-Zeelandse model van Family Group Conference, gericht op de vraag of deze inspiratie ook voor Nederland bruikbaar is. Acht jaar
en tweeduizend conferenties later kan daarop een positief antwoord worden gegeven. De Family Group Conference, in Nederland bekend als Eigen Kracht-conferentie (EK-c), kan heel goede diensten bewijzen. Het biedt de hulpverlening een mogelijkheid om uit de wurgende greep van de bureaucratie te komen.

De discussie in de jeugdzorg over effectiviteit dreigt te zwart-wit te worden gevoerd. Aan de ene kant kritiekloze gelovigen, die denken dat binnen een paar jaar er alleen nog evidence based methoden bestaan. Aan de andere kant sceptische opponenten die het ‘evidence beest’ verafschuwen. Maarten
Faas pleit voor meer nuance in het debat. Dit is het tweede deel en slot van een serie artikelen over dit onderwerp.

Professionals die groepen jongeren in beeld willen krijgen en houden, zoals jongerenwerkers, zien zich voor nieuwe uitdagingen gesteld. De straat neemt aan belang af als vindplek voor hun doelgroep. Jongeren brengen steeds meer tijd door op internet. Welke virtuele wegen kunnen jongerenwerkers en andere professionals bewandelen om hun contact met jongeren te verdiepen
en te intensiveren? Er is in potentie veel mogelijk, maar ICT is geen wondermiddel, zo leert onderzoek van het Verwey-Jonker Instituut.

Het gaat er niet om de belevenis na te spelen. Met terugspeeltheater spelen acteurs en muzikanten verhalen uit het publiek direct al improviserend ‘terug’. Of het nu gaat om partners van dementerende ouderen of hulpverleners: het publiek herkent zichzelf en krijgt erkenning voor ervaringen en problemen.