Er zijn boeken die zo’n diepe indruk maken dat je er weken niet van loskomt. er zijn boeken die je een wereld intrekken waarvan je het bestaan niet eens vermoedde. er zijn boeken die een inzicht aandragen dat je leven verandert. In de rubriek ‘Het beslissende boek’ vertelt een pedagoog over een boek dat voor hem of haar van grote betekenis is geweest. de auteur gaat terug naar de tijd van die eerste lezing, maar gaat ook na welke sensatie het boek bij herlezing nu nog oproept.
de toekomst moet worden opengelaten voor de nieuwe generatie, omdat het hun toekomst is waaraan zij vorm zullen moeten geven onder eigen verantwoordelijkheid. dit is volgens litt ‘Wachsenlassen’ in de goede zin: de toekomst openlaten. en ‘Führen’ in de goede zin kan alleen maar ‘einführen’ zijn: de nieuwe generatie inleiden in de bestaande, vanuit het verleden overgeleverde en in het heden geleefde cultuur. de opvoeder is niet meer en niet minder dan een middelaar die deze cultuur en de kinderen van deze nieuwe generatie bij elkaar brengt. Zo wordt de cultuur doorgegeven en kunnen de kinderen zich aan de cultuur vormen. Wat in de toekomst zal voortkomen uit deze dialectiek of wisselwerking tussen kind en cultuur, is niet de verantwoordelijkheid van de volwassenen van nu, maar
van de toekomstige volwassenen.
Sommige kinderen zijn onveilig gehecht. We komen ze tegen op school, in sportclubs, in de jeugdhulpverlening en in de reclassering. Overal in het dagelijks leven. Wat vraagt dit van de leraar, van de sportleider, van de psycholoog of orthopedagoog? Wat kunnen we deze beschadigde kinderen bieden? Wat helpt hen om zich alsnog gezond te ontwikkelen? In dit artikel zoeken we en antwoord op deze vragen door middel van het begrip ‘een helder tegenover’. Uitgaande van jarenlang onderzoek naar de menselijke hechting, aangevuld met recente inzichten in de psychologie, de pedagogiek en de neurofysiologie, verkennen we dit begrip ‘een helder tegenover’ voor ouders en andere opvoeders in de omgang met deze groep kinderen en jongvolwassenen.