Muziek: Carlijn Hoogeveen

Omschrijving

Carlijn Hoogeveen was een van de dagvoorzitters van het congres van de Vereniging tot Bevordering van de Studie Pedagogiek (VBSP) in oktober 2025. De zaal was onder de indruk van de manier waarop ze haar ervaringen in de jeugdzorg, zowel in een lied als tijdens diverse discussies, inzette. De redactie heeft haar daarom gevraagd wat teksten in Pedagogiek in Praktij k te delen en zichzelf kort te introduceren.

Mijn naam is Carlijn Hoogeveen en ik heb me lang afgevraagd wat ik daarna zou moeten zeggen. Jarenlang beschouwden ik en mijn hulpverlenende omgeving mij immers voornamelijk als depressief, suïcidaal en ‘complex’. Inmiddels heb ik van mijn kwetsbare verleden mijn kracht gemaakt en werk ik als ervaringsdeskundige theatermaker en singer-songwriter. Via uitvoerende kunsten belicht ik de stem van jongeren waar deze vaak onbelicht is: op congressen, evenementen en in het theater.

Jarenlang zocht ik naar een nieuwe identiteit naast ‘ziek’. Wat begon als een passie en grote dromen, mag ik nu mijn werk noemen. Met dank aan een muziektherapeut die mij zag als persoon en niet als probleem, en die een vuurtje in mij aanwakkerde. Het was hard werken om uit dat diepe dal te klimmen, maar na vijftien opnames in klinieken, gesloten jeugdzorg en ziekenhuizen, maakte ik met de komst van een hulphond de keuze om te blijven leven. Maar als ik dat dan zou doen, moest ik het ook goed doen, dacht ik.

Ik trok de stoute schoenen aan en deed auditie bij een theateropleiding, waar ik werd aangenomen en inmiddels ben afgestudeerd als interdisciplinair musicalperformer. Mijn grote dromen en harde werk brengen me op veel plekken. Zo heb ik drie avondvullende muziektheatervoorstellingen op mijn naam staan en werk ik hard aan de volgende. De voorstellingen hebben één ding gemeen: ze belichten ingewikkelde thema’s rondom mentale gezondheid, kaarten gebreken in de jeugdhulp aan en creëren wederzijds begrip tussen professionals, jongeren en naasten. Zo kreeg ik na een voorstelling ooit de reactie van een jongere: ‘Ik heb voor het eerst een diepgaand gesprek met mijn moeder gehad over hoe het echt met me gaat, dat hadden we nog nooit eerder gehad.’ Zo’n reactie is de reden waarom ik dit werk doe. Het geeft zingeving; een gevoel dat ik lang niet kende.

In dit tijdschrift deel ik twee van mijn songteksten. Het nummer Onverstaanbaar schreef ik jaren geleden, toen ik me ontzettend onzichtbaar en ongehoord voelde. Inmiddels gaat het goed met mij en daarom deel ik ook het nummer Ik Adem Nu Leven. De titel zegt het al: het leven gaat me nu goed af. Het is niet altijd even makkelijk, met de rugzak die ik draag, maar ik voel nu dat ik het aankan. Hopelijk kan mijn werk je hoop bieden en raken. En als ik je een tip mag geven: werk met je hart en zie iemand naast alle diagnoses. Dat is zó belangrijk. 

Carlijn