'Ga je verhuizen? Oh, dan kun je eens lekker dingen weggooien ...' Hoezo lekker? Ik wil helemaal geen dingen weggooien. Ik word er doodongelukkig van als ik er al aan denk. De weken voor en de dag van de verhuizing was ik haast paranoïde: als er maar niks weggegooid zou worden! Toen ik echter een beetje gesetteld was in het nieuwe huis, ben ik op eigen initiatief eens door mijn garderobe gegaan en heb ik zonder een centje pijn alles wat niet paste weggedaan. Hoe werkt dat, die behoefte aan objecten? En heeft je stemming invloed op die behoefte of juist andersom?